Η πρώτη επίσημη προσκυνηματική επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Τίτου στο Άγιον Όρος
Την Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος επισκέφθηκε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Τίτος, ανταποκρινόμενος στην τιμητική πρόσκληση του Πανοσιολογιωτάτου Καθηγουμένου της Μονής, Αρχιμανδρίτου κ. Προδρόμου, προκειμένου να συμμετάσχει στην πανήγυρη επί τη μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Αθανασίου του Αθωνίτου, ιδρυτού της Μεγίστης Λαύρας και θεμελιωτού του κοινοβιακού μοναχισμού στο Άγιον Όρος.
Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στις 5/18 Ιουλίου 2026, σύμφωνα με το παλαιό και το νέο ημερολόγιο αντιστοίχως, με την κανονική άδεια και την ευλογία της Α.Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, Επισκόπου και Ποιμενάρχου του Αγίου Όρους.
Πρόκειται για την πρώτη επίσημη προσκυνηματική επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου κ. Τίτου στο Άγιον Όρος υπό την ιδιότητά του ως Επισκόπου. Ο Σεβασμιώτατος έτυχε θερμής και αδελφικής υποδοχής από τον Καθηγούμενο και την Αδελφότητα της Μονής, συμμετείχε στις λατρευτικές συνάξεις της πανηγύρεως και προεξήρχε της ευχαριστιακής συνάξεως προς τιμήν του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου.
Κατά την προσφώνησή του προς τον Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο και την Αδελφότητα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη βαθιά συγκίνηση την οποία προκαλεί στις καρδιές των Ορθοδόξων και μόνο το όνομα του Αγίου Όρους, υπογραμμίζοντας ότι η Αθωνική Πολιτεία αποτελεί διαχρονικό τόπο προσευχής, ασκήσεως, πνευματικής αναπαύσεως και μαρτυρίας της ορθόδοξης πίστεως.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πνευματική παρακαταθήκη του Οσίου Αθανασίου, ο οποίος, με την ίδρυση της Μεγίστης Λαύρας και την οργάνωση του κοινοβιακού μοναχισμού, παρέδωσε στην Εκκλησία ένα ζωντανό πρότυπο εν Χριστώ αδελφικής ενότητας και αγάπης. Όπως επισήμανε, το κοινοβιακό ιδεώδες αποτελεί και για τον σύγχρονο κόσμο αντίδοτο στην απομόνωση, στον εγωισμό και στον ατομισμό, φανερώνοντας έναν τρόπο ζωής θεμελιωμένο στην υπακοή, στην κοινωνία των προσώπων και στην ανιδιοτελή προσφορά.
Ο Σεβασμιώτατος εξήρε επίσης την πνευματική προσφορά της Ιεράς Αδελφότητος της Μεγίστης Λαύρας, η οποία, υπό τη σοφή καθοδήγηση του Καθηγουμένου της, διατηρεί ανοικτή τη μητρική αγκάλη της Υπεραγίας Θεοτόκου προς κάθε άνθρωπο που αναζητεί παρηγοριά, φωτισμό και πνευματικό προσανατολισμό. Παράλληλα, ευχαρίστησε τους Αγιορείτες Πατέρες για τις αδιάλειπτες προσευχές τους υπέρ της Εκκλησίας και ολόκληρου του κόσμου.
Στην προσφώνησή του στη μοναστηριακή Τράπεζα, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη βαθιά ευγνωμοσύνη του προς τον Τριαδικό Θεό και προς την Κυρία και Έφορο του Αγίου Όρους, την Υπεραγία Θεοτόκο, για την ευλογία να βρεθεί ως προσκυνητής στο Περιβόλι Της. Ευχαρίστησε, επίσης, τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο για την κανονική άδεια και την πατρική του ευλογία, επισημαίνοντας τον ακατάλυτο πνευματικό και κανονικό δεσμό τόσο του Αγίου Όρους όσο και της Εκκλησίας Κρήτης με τη Μητέρα Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως.
Ιδιαίτερη θέση στις ομιλίες του κατείχαν οι ιστορικοί και πνευματικοί δεσμοί μεταξύ του Αγίου Όρους και της Κρήτης. Ο Σεβασμιώτατος υπενθύμισε την πνευματική σχέση του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου με τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, απελευθερωτή της Κρήτης από τους Σαρακηνούς, τονίζοντας ότι η Κρήτη δικαίως συνεορτάζει και τιμά τη μνήμη του μεγάλου αυτού Πατρός.
Αναφέρθηκε ακόμη στις κατά καιρούς επισκέψεις του Καθηγουμένου και Αγιορειτών Πατέρων στη μεγαλόνησο, οι οποίες ενισχύουν τους ιστορικούς και πνευματικούς δεσμούς μεταξύ Κρήτης και Αθωνικής Πολιτείας. Μνημόνευσε, επίσης, το Ιερό Μετόχιο της Μεγίστης Λαύρας στην επαρχία της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου, το οποίο χαρακτήρισε καύχημα για τα Χανιά και πολύτιμο σύνδεσμο ανάμεσα στη Μονή και την τοπική Εκκλησία.
Με ιδιαίτερη συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον μακαριστό Γέροντά του, Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου κυρό Νεκτάριο, ο οποίος υπήρξε φιλομόναχος και φιλοαγιορείτης και έζησε σε ολόκληρη τη ζωή του με γνήσιο μοναχικό φρόνημα. Παρακάλεσε, μάλιστα, την Αδελφότητα της Μονής να τον μνημονεύει στις προσευχές της.
Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η ζωή και το έργο του Οσίου Αθανασίου παραμένουν ζωντανά και καρποφόρα μέσα στους αιώνες. Η Μεγίστη Λαύρα εξακολουθεί να δέχεται πλήθη ανθρώπων από τα πέρατα της οικουμένης, οι οποίοι προσέρχονται αναζητώντας «την οδόν, την αλήθειαν και την ζωήν» και βρίσκουν, μέσα από την προσευχή, την υπακοή και την πνευματική καθοδήγηση, την ελευθερία από τα δεσμά των παθών και τις συγχύσεις της σύγχρονης εποχής.
Ολοκληρώνοντας, ευχαρίστησε θερμά τον Καθηγούμενο κ. Πρόδρομο και την περί αυτόν Αδελφότητα για την αβραμιαία φιλοξενία και την αρχοντική υποδοχή που επεφύλαξαν στον ίδιο και στη συνοδεία του. Εξέφρασε δε την ευχή η Υπεραγία Θεοτόκος και ο Όσιος Αθανάσιος να οικονομήσουν και άλλες παρόμοιες πνευματικές συναντήσεις, προς περαιτέρω σύσφιξη των δεσμών της Αθωνικής Πολιτείας με την Κρήτη και ιδιαίτερα με την Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου.
Η επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου στη Μεγίστη Λαύρα αποτέλεσε σημαντικό σταθμό πνευματικής κοινωνίας και επιβεβαίωσε, για ακόμη μία φορά, τους ακατάλυτους δεσμούς της Εκκλησίας Κρήτης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Άγιον Όρος και την πρώτη τη τάξει Ιερά Μονή του.
Ακολουθούν αυτούσιες οι δύο προσφωνήσεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Τίτου
Ἀντιφώνησις
τοῦ Μητροπολίτου Κυδωνίας καί Ἀποκορώνου κ. Τίτου
κατά τήν ἐπίσημον ὑποδοχήν αὐτοῦ εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Μεγίστης Λαύρας
Πανοσιολογιώτατε Ἅγιε Καθηγούμενε,
Μέ τήν δοξολογικήν ἀναφοράν τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, εἰσερχόμεθα τήν καλοκαιρινήν ταύτην ἑσπέραν εἰς τό σεβάσμιον σκήνωμα τῆς παλαιφάτου καθ’ ὑμᾶς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας, διά νά συμπανηγυρίσωμεν ἅπαντες τήν ἱεράν μνήμην τοῦ ἱδρυτοῦ τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου τούτου ἀλλά καί θεμελιωτοῦ τοῦ κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ τοῦ Ἀγιωνύμου Ὄρους, Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου.
Ἡ Ἱερά Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας καί ὅλον τό Ἅγιον Ὄρος δέν εἶναι τόπος καί τρόπος ἄγνωστος δι’ ἡμᾶς τούς ἐν τῷ κόσμῳ διατριβόντες καί κατά δύναμιν ἀγωνιζομένους. Καί μόνο τό ὄνομά του συγκινεῖ καί συγκλονίζει τάς καρδίας ἡμῶν, τάς καρδιές ἁπάντων τῶν Ὀρθοδόξων.
Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος διὰ τοῦ κοινοβιακοῦ θεσμοῦ παρέδωκεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τὸ πρότυπον τῆς ἐν Χριστῷ ἀδελφικῆς ἑνότητος καὶ ἀγάπης. Καί διά τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγιορειτῶν, παρέδωκεν τῷ κόσμῳ τόν τρόπον τῆς κοινῆς ζωῆς καί ἀγάπης ὡς ἀντίδοτον εἰς τήν ἀπομόνωσιν, τόν ἐγωισμόν καί τόν ἀτομισμόν τοῦ συγχρόνου κόσμου.
Ἡ ὑπό τήν πεπνυμένην καί σοφήν ποδηγεσίαν ὑμῶν, ἅγιε Καθηγούμενε, Ἀδελφότης, διά τοῦ συνόλου τοῦ ἀσκητικοῦ βίου αὐτῆς εὐαρεστεῖ τόν Θεόν, κρατᾶ ἀδιάκοπα ἀνοικτή τήν μητρικήν ἀγκάλην τῆς Παναγίας Μητέρας ἡμῶν τῆς καί Κουκουζελίσσης ἐπονομαζομένης, δι’ ὅλα τά τέκνα της καί στηρίζει σύμπαντα τόν κόσμον.
Οἱ λόγοι καί αἱ πράξεις, αἱ ἐποικοδομητικαί ἐπισκέψεις εἰς τόν κόσμον διά νά δώσητε τήν ἁγιορειτικήν μαρτυρίαν, ἡ θεοφιλής διακονία ὑμῶν, παρέχουσι μεγάλην παρηγορίαν εἰς τόν λαόν τοῦ Θεοῦ.
Ἰδιαιτέρως δέ αἱ κατά καιρούς ἐπισκέψεις ὑμῶν εἰς τήν μεγαλόνησον Κρήτην ἐνισχύουσι τούς ἀκαταλύτους πνευματικούς δεσμούς μεταξύ Ἁγίου Ὄρους καί τῆς Νήσου, ἀκατάλυτοι δεσμοί οἱ ὁποῖοι ἀνάγονται εἰς τήν πνευματικήν φιλίαν και συγγένειαν τοῦ ἑορταζομένου Ὁσίου Ἀθανασίου καί τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ, ἀπελευθερωτοῦ τῆς Κρήτης.
Διό καί ἀπεδέχθην μετά πολλῆς χαρᾶς καί ἱερᾶς συγκινήσεως τήν λίαν τιμητικήν προσκλήσιν ὑμῶν ἵνα μετάσχω, ἀδείᾳ καί εὐλογίᾳ τῆς Μητρός Ἐκκλησίας εἰς τήν ὁλονύκτιον πανηγυρικήν ἀγρυπνίαν ἐπί τῇ μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου.
Ἐθεώρησα δέ αὐτήν ὡς ἐκ Θεοῦ εὐλογίαν διά νά ἐκφράσω μέ τήν παρουσίαν καί τήν συλλειτουργίαν ἡμῶν τά μυχιώτατα φιλοαθωνικά αἰσθήματα τῶν Κρητῶν καί νά διατρανώσωμεν ὁμοῦ, ἔτι ἄπαξ, τόν στερρόν πνευματικόν σύνδεσμον ἀνάμεσα εἰς τό Ἅγιον Ὄρος καί μάλιστα τῆς πρώτης τῇ τάξει Ἱερᾶς Μονῆς αὐτοῦ, μετά τῆς νήσου Κρήτης. Τό Ἱερόν δέ Μετόχιον τῆς Λαύρας εἰς τήν θεόσωστον Ἐπαρχίαν ἡμῶν ἀποτελεῖ καύχημα διά τά Χανιά και ἐνισχύει ἔτι περισσότερον τά ἐνθέρμους σχέσεις μεταξύ ἡμῶν.
Εὐελπιστῶ δέ ὅτι ἡ Κυρία Θεοτόκος καί ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος οἰκονομήσωσιν καί ἄλλες τοιαύτας πνευματικάς συναντήσεις, διά τήν περαιτέρω διαθέρμανσιν τῶν σχέσεων καί σύσφιξιν τῶν δεσμῶν τῆς Ἀθωνικῆς μοναστικῆς πολιτείας μέ τήν Κρήτην καί μάλιστα, μετά τῆς λαχούσης μοι Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυδωνίας καί Ἀποκορώνου.
Εἰς αὐτήν τήν πρώτην ἐπίσημον προσκυνηματικήν ἐπίσκεψίν μου ὡς Ἐπίσκοπος εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, ἀναμιμνήσκομαι μετά συγκινήσεως καί εὐγνωμοσύνης τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός μου Μητροπολίτου Πέτρας καί Χερρονήσου κυροῦ Νεκταρίου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε φιλομόναχος, φιλοαγιορείτης καί ἔζησε ὡς μοναχός ὅλα τά ἔτη τῆς ζωῆς του ἐκ πεποιθήσεως καί προσωπικῆς ἐπιλογῆς. Ἔλεγε δε ὅτι ἐάν εἶχε μίαν δευτέραν ζωήν, μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος θά γινόταν. Παρακαλῶ ὅπως τόν μνημονεύητε εἰς τάς προσευχάς ὑμῶν.
Εὐχαριστῶ ἐκ βάθους καρδίας διὰ τὴν ἀβραμιαίαν ὑμῶν φιλοξενίαν καὶ τὴν ἀρχοντικὴν δοχήν, τὴν ὁποίαν ἐπεφυλάξατε εἰς τὴν ἐλαχιστότητά μου καὶ τὴν συνοδείαν μου. Καλῶς σᾶς ἀνταμώσαμε ἅγιε Καθηγούμενε καί σεβαστοί πατέρες. Καλή πανήγυριν.
Ἡ Χάρις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί αἱ πρεσβεῖαι τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου εἴησαν μόνιμον ἐφόδιον εἰς τόν ἐν τῷ βίῳ ἀγῶνα ἡμῶν τε καί ὑμῶν.
Προσφώνησις
τοῦ Μητροπολίτου Κυδωνίας καί Ἀποκορώνου κ. Τίτου,
ἐν τῇ Μοναστηριακῇ Τραπέζῃ τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς
καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας,
κατά τήν πανήγυριν αὐτῆς
(Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας, Ἅγιον Ὄρος,
5 Ἰουλίου/18 Ἰουλίου 2026)
Πανοσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα κ. Πρόδρομε, Καθηγούμενε τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῆς Μεγίστης Λαύρας,
Ὁσιολογιώτατοι Ἐκπρόσωποι τῶν Ἱερῶν Μονῶν καί Σκηνωμάτων τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους,
Ὁσιώτατοι μοναχοί,
Εὐλαβέστατοι κληρικοί καί εὐλαβεῖς προσκυνηταί,
Εὐδοκίᾳ καί χάριτι Θεοῦ καί ταῖς ἀκοιμήταις πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θετόκου εὑρισκόμενος ἐν τῆ εὐλογημένῃ καί χαρμοσύνῳ ὥρᾳ ταύτῃ ἐν τόπῳ ἁγίῳ καί ἐν μέσῳ πάντων ὑμῶν, γνησίων καί λίαν ἀγαπητῶν ἀδελφῶν κατά κοινήν πίστιν, αἰσθάνομαι νά κατακλύζουν τήν πτωχήν μου καρδίαν αἰσθήματα βαθυτάτης ὑπαρξιακῆς συγκλονίσεως καί ἀνεκλαλήτου χαρᾶς.
Ἐν πρῶτοις, εὐγνωμονῶ, ἐκ βάθους καρδίας, διά τήν ἐξαιρετικήν αὐτήν εὐλογίαν, τόν Πανάγαθον Τριαδικόν Θεόν. Ἔπειτα εὐχαριστῶ τήν Κυρίαν και Ἔφορον τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἥτις καί ἐπέτρεψεν εἰς ἐμέ νά ἔλθω προσκυνητής εἰς τό Περιβόλιον Αὐτῆς.
Ἀκολούθως τήν Αὐτοῦ Θειοτάτην Παναγιότητα, τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ. κ. Βαρθολομαῖον, τόν Ἐπίσκοπον καί Ποιμενάρχην τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους, ὁ ὁποῖος εὐχαρίστως, ὡς φιλόστοργος Πατήρ πάντων, μοι παρεῖχε τήν κανονικήν ἄδειαν, νά προεξάρχω τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως, ἐπί τῆ πανηγύρει τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ταύτης, τῇ εὐγενεῖ καί τιμητικῇ προσκλήσει τῆς Ὑμετέρας Πανοσιολογιότητος ἅγιε Καθηγούμενε, διά τήν ὁποίαν εὐγνωμόνως εὐχαριστῶ ὁλοκαρδίως.
Ὅπως μαρτυρεῖ ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης ἡμῶν «ὁ ἁγιορειτικός Μοναχισμός ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν φορεύς τῆς ἀκραιφνοῦς καί ἀκαινοτομήτου Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων καί τοῦ γνησίου ἐκκλησιολογικοῦ προσανατολισμοῦ πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μετά τῆς ὁποίας εὑρίσκεται εἰς κοινωνίαν εὐχαριστιακήν, ἤτοι ὀντολογικήν, καί οὐχί ἁπλῶς ἐθιμικήν. Καί ἡ σχέσις καί κανονική αὕτη ἐξάρτησις, παρά τάς κατά καιρούς καί ἐποχάς μεμονωμένας κενοφωνίας, οὐδέποτε διερράγη, καθώς τά κλήματα δέν δύνανται νά ὑπάρξουν ἄνευ τῆς εὐχύμου καί ζωοπαρόχου Ἀμπέλου, κατά τόν ἀψευδέστατον λόγον του Κυρίου: «ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπόν πολύν, ὅτι χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν (Ἰω. 15, 5).
Ὁμοίως καί ἡ Ἐκκλησία Κρήτης, ὅπως καί τό Ἅγιον Ὄρος, σεμνύνεται διά τήν κανονικήν ἀναφοράν καί ἐξάρτησιν αὐτῆς ἐκ τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου τοῦ Φαναρίου καί ἐγκαυχᾶται ἐν Κυρίῳ ὁσάκις ἔστω κατ᾽ἐλάχιστον, καθίσταται συγκυρηναῖος τῆς μαρτυρίας ἀνά τήν Οἰκουμένην τῆς πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας καί τοῦ Σεμνοῦ Οἰακοστρόφου Αὐτῆς.
Καί χαιρόμεθα ἅπαντες, οἱ ἐν τῶ κόσμῳ διαβιοῦντες, γνωρίζοντες ὅτι εἰς τόν τόπον τοῦτον, νύκτα καί ἡμέραν, ἀναπέμπονται εὐχαί καί ἱκεσίαι ὑπέρ ὑγείας, ἐνισχύσεως, φωτίσεως καί ἀντιλήψεως τοῦ Πρώτου Ἐπισκόπου τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τοῦ Γένους. Χαιρόμεθα ἡμεῖς οἱ ἐν τῷ κόσμῳ, καί μάλιστα οἱ ἐκ τοῦ ἱεροῦ καταλόγου, ὅταν βλέπομεν τήν Ἁγιώνυμον Πολιτείαν νά τιμᾷ, νά συμπαρίσταται, νά συμπορεύηται, νά πολιτεύηται διά καρδίας ἀγαπώσης λίαν καί εἰλικρινῶς τήν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν. Διά τοῦτο καί παρακαλοῦμεν τούς μοναστάς τοῦ Ἀγγελοειδοῦς Τάγματος καί ἰδιαιτέρως τήν Ἱεράν Ἀδελφότητα τοῦ πρώτου τῇ τάξει Μοναστηρίου, ὅπως ἔχητε πάντοτε τόν Πατριάρχην ἡμῶν καί τούς περί αὐτόν κληρικούς εἰς τό κομποσχοίνιον ὑμῶν, ἀνάπτοντες ὑπέρ αὐτῶν λαμπάδα ἐνώπιον τῶν Θεομητορικῶν Σεβασμάτων τοῦ μοναστηρίου καί τοῦ τάφου τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου.
Βεβαίως, ἀφορμή, αἰτία καί πρόξενος τῆς πνευματικῆς ταύτης εὐφροσύνης καί κοινωνίας ἀποτελεῖ ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἀθανάσιος ὁ καί κτήτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, θεμελιωτής καί θεσμοθέτης τῆς Μοναστικῆς Πολιτείας καί μάλιστα τῆς κοινοβιακῆς, εἰς τήν χερσόνησον ταύτην τοῦ Ἄθω, τοῦ ὁποίου τήν μνήμην γηθοσύνως ἑορτάζομεν.
Τιμῶμεν «τὸν Χριστοῦ ἐραστήν, τὸν ἐπώνυμον τῆς ἀθανασίας, τὸν ἀληθῆ μύστην τοῦ Σωτῆρος, τῶν μονοτρόπων πάντων καὶ κλέος καὶ καύχημα καὶ ποδηγέτην, τὸν ἡγιασμένον ἀπὸ βρέφους τῷ Κυρίῳ». Ἐκεῖνον ὅστις παιδιόθεν ἠγάπα τόν ἀσκητικόν βίον καί κατά τόν Συναξαριστήν, ἀπεδείχθη μοναχός πρό τῆς ὥρας αὐτοῦ καί ἀγωνιστῆς πρίν εἰσέλθῃ εἰς τήν πνευματικήν παλαίστραν. Τιμῶμεν ἐκεῖνον πού «μέ τόν πυρσόν τῶν χαρισμάτων του ἀναδείχθη ὄρθρος ἀειφανῆς καί ἕλκει πρός τήν ἀνέσπερον αὐγήν ἅπαντας ἐκείνους, οἵτινες ἐτυφλώθησαν ὑπό τήν ἀχλύν τῶν παθῶν». Τιμῶμεν ἐκεῖνον, πού «ἐβάδισε καί διεπέρασε τόν ἄριστον δρόμον τῆς θείας ἀγάπης, καταλείπων εἰς ἡμᾶς ἀσφαλεῖς ὁδηγίας, διά νά τόν βαδίσωμεν καί ἡμεῖς».
Δικαίως ἀγάλλεται καί ἑορτάζει σήμερον ἡ Ἱερά Μάνδρα τῆς Μεγίστης Λαύρας τήν μνήμην τοῦ ἀεί ἡγουμενεύοντος ἐν αὐτῇ. Ἀγάλλεται καί ἑορτάζει σήμερον σύμπας ὁ μοναστικός κόσμος καί μάλιστα τοῦ Ἄθω, τήν μνήμην «τοῦ ἐσαεί διά τῶν λόγων καί τοῦ παραδείγματος αὐτοῦ καθοδηγοῦντος πάντα ἄνθρωπον, τόν ποθοῦντα τήν ἰσάγγελον πολιτείαν». Ἀγάλλεται καί ἑορτάζει σήμερον τό Γένος τῶν Ρωμαίων. Ἐξαιρέτως δέ ἡ νῆσος Κρήτη, διότι ὁ μέγας οὕτος Πατήρ διά τῶν προσευχῶν, τῆς διακρίσεως καί τῶν συμβουλῶν ἐνίσχυσε τόν αὐτοκράτορα Νικηφόρον Φωκᾶν, ὥστε νά ἐλευθερώσῃ τούς Κρητογενεῖς ἀπό τό ζυγόν τῶν Σαρακηνῶν.
Ὁμοίως καί σήμερον, εἰς τήν πολύβουον ἐποχήν ἡμῶν, κάθε ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ νά ἐλευθερωθῇ ἀπό τούς πάσης φύσεως κατακτητάς, πού ἐκ βαθέων ἐπιθυμεῖ νά ἀναζητήσῃ τόν πολύτιμον μαργαρίτην τῆς ζωῆς, προσέρχεται ἐδῶ στό Περιβόλιον τῆς Παναγίας καί εἰς τήν μάνδραν τοῦ Ὁσίου καί διά τοῦ παραδείγματος, τῶν συμβουλῶν καί τῆς διδασκαλίας τῶν συγχρόνων Γερόντων καί Πνευματικῶν Πατέρων, ἀκολουθεῖ τοῖς ἴχνεσιν τοῦ Ὁσίου καί καθίσταται δόκιμος μαθητής καί ὑποτακτικός αὐτοῦ. Καί διά τῆς ὑπακοῆς λύει πάντα «σύνδεσμον ἀδικίας καί διαλύει στραγγαλιᾶς βιαίων συναλλαγμάτων».
Διά μέσου αὐτῆς τῆς ἀλύσεως ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος γίνεται, κατά τόν λόγον τοῦ Ἀποστόλου, τά πάντα τοῖς πᾶσι διά τούς κοινοβιάτας μοναχούς, τούς κελιώτας καί ἡσυχαστάς, ἀλλά καί διά τούς ἐν τῷ κόσμῳ κληρικούς καί λαϊκούς προσκυνητάς, καθίσταται δέ καί σήμερον καί μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος πνευματικός πατήρ, δι᾽ ἐκείνους οἵτινες ἀναζητοῦν τήν ὄντως ζωήν.
Ἀγαπητοί Πατέρες καί ἀδελφοί,
Ὁ κατά τήν παρούσαν ἡμέραν ἐξαιρέτως παρά πάντων τιμώμενος Ὅσιος Ἀθανάσιος, δικαίως θά μποροῦσε νά παραλληλισθῇ ὡς πρός τήν σπουδαιότητα και τήν προσφοράν πρός τούς μεγάλους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας.
Ἐκεῖνοι ἐχρησιμοποίησαν ἐπωφελῶς καί ἀσφαλῶς τόν ἕλληνα λόγον καί τήν φιλοσοφίαν, διά νά ἐκφράσουν καί περιγράψουν τά περί τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως, νά ἀποσαφηνίσουν τά Ὀρθόδοξα Δόγματα ἀποκλείοντες ἐκ τῆς μάνδρας τῆς Ἐκκλησίας τούς αἰρετικούς προβατόσχημους λύκους.
Ὁ Ὅσιος μέ τήν ἵδρυσιν τῆς Μεγίστης Λαύρας καί μέ τήν ὀργάνωσιν του κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ, εἰς τά ὅρια τῆς χερσονήσου τοῦ Ἄθω, ἔθεσε τά ἀσφαλῆ ὅρια, ἐντός τῶν ὁποίων ὑπάρχουν αἱ προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας τῶν τόν μοναχικόν βίον διαβιούντων. Διά τῆς ζωῆς αὐτοῦ ἐφανέρωσεν εἰς ἡμᾶς τό πρωτόκτιστον κάλλος τῆς δημιουργίας καί τήν ἁρμονίαν ὕλης καί πνεύματος.
Ὁ μακαριστός Προηγούμενος τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων Βασίλειος ἀναφέρει σχετικῶς: «ὅλες οἱ ὑλικές δημιουργίες, εἰκόνες, ναοί, μέλος, λένε τό ἴδιο πρᾶγμα μέ τόν δικό τους τρόπο. Μεταδίδουν τό ἴδιο μήνυμα τῆς παρακλήσεως μέ τήν δικήν τους γλώσσα. (…) Τίποτα δέν παραφωνεῖ οὔτε μένει ἔξω ἀπό τό ἐναρμόνιο συλλείτουργο τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου. Δέν χωρίζεται ἡ ζωή ἀπό τήν πνευματική ζωή, ἡ δρᾶσις ἀπό τήν ἡσυχία. Ὅλη ἡ ζωή γίνεται Θεία Λειτουργία. Ὅλη ἡ κτίσις ναός. Ἡ ἀρχιτεκτονική τῆς ζωῆς καί τῶν κτισμάτων συνάδει καί ὑπηρετεῖ τόν ἴδιο σκοπό. Βοηθᾶ τόν κάθενα καί ὅλους νά βροῦν τόν ῥυθμό τους. Καί στό τέλος νοιώθει ὁ μοναχός ὅτι δέν κάνει προσευχή, ἀλλά γίνεται προσευχή. (…) Γιατί ὁ Ἄσαρκος σαρκοῦται, καί ἡ ὕλη εἲναι ἔμπλεως θείας χάριτος».
Εἶναι ὅντως οἰκονομία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί σημεῖον τῆς Χάριτος Αὐτοῦ τό γεγονός ὅτι ὁ πανδαμάτωρ χρόνος, δέν κατέβαλε τήν ζωήν καί τό ἔργον τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου, οὔτε τά ἐμείωσε παράπαν. Ἀντιθέτως, παρατηροῦμε μέ θαυμασμόν καί εὐγνωμοσύνην πρός τόν Θεόν ὅτι ἡ Ἱερά Μάνδρα τοῦ Ὁσίου συνεχῶς βλαστάνει, αὐξάνει καί ἀποδίδει καρπόν ἑκατονταπλασίονα. Παρατηροῦμε μετά θαυμασμοῦ καί εὐγνωμοσύνης πρός τόν Θεόν, κλίνοντες ταπεινά τό γόνυ τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος ἔμπροσθεν εἰς τάς ἀνεξιχνιάστους βουλάς Αὐτοῦ, νά προσέρχονται ἐνταῦθα ἐκ τῶν τεσσάρων ἄκρων τῆς γῆς πλήθη ἀνθρώπων καί νά εὑρίσκωσι «τήν ὁδόν, τήν ἀλήθειαν καί τήν ζωήν».
Διά τοῦτο καί παρακαλοῦμεν ὑμᾶς Πανοσιολογιώτατε ἅγιε Καθηγούμενε κ. Πρόδρομε καί τήν περί ὑμῶν Τιμίαν Συνοδείαν ἀλλά καί σύμπαν τῶν Ἀγιορειτῶν Πατέρων τόν χορόν, στήκετε και κρατεῖτε τῆ ὑγιαινούσῃ διδασκαλίᾳ του κοινοῦ ὑμῶν Πατρός καί Γέροντος Ὁσίου Ἀθανασίου, ὥστε νά ἐπιτύχητε τοῦ ἐφετοῦ καί κληρονομήσητε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν οὐράνιον Βασιλείαν, ἀλλά διά νά εὑρίσκομεν καί ἡμεῖς οἱ ἐν τῷ κόσμῳ ἀνάπαυσιν καί ἀναψυχήν, εἰς τό παράδειγμα τῆς ζωῆς ὑμῶν καί εἰς τάς ἄλατι ἡρτυμένας σοφάς καί διακριτικάς συμβουλάς ὑμῶν.
Καταλήγων τήν σύντομον ταύτην προσλαλιάν, εὐχαριστῶ μυχιοκαρδίως ἅπαντας διά τήν τιμητικήν ὑποδοχήν. Εὔχομαι ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος νά εὐλογῇ διά τῆς πατρικῆς του παρουσίας τόν μοναστικόν ὑμῶν δόλιχον, ἡ δέ Προστάτις, Ἔφορος καί Οἰκονόμος τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Κυρία Θεοτόκος, νά οἰκονομῇ τά πάντα πρός σωτηρίαν πάντων ὑμῶν.
Ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου εἴη πλουσία εἰς τόν ἀγῶνα ὑμῶν!
Ἔτη πολλά καί εὐλογημένα!
Βίντεο από την πανήγυρη
Ολονύκτια Αγρυπνία επί τη εορτή του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου
Μεθέορτος Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας
Μεθέορτος Εσπερινός και Κτητορικό Μνημόσυνο της πανηγύρεως
Στιγμές από την Πανήγυρη του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας
